Eenrichtingsverkeer

Helaas. Omkeren dan maar.

Parasolletjes

Overigens ben ik van mening dat er tegenwoordig véél meer parasollen op het strand staan dan vroeger.

Marseillan-Plage 20 juli 2013

zondag marktdag

Ik liep met twee hier logerende vriendinnen naar de Basiliek St Sernin (die moet je hier natuurlijk wel gezien hebben), en toen bleek er markt te zijn. Nou ja, hij was er net geweest. Vandaar deze doorschijnende dames.

Tijd voor iets anders

Om te beginnen een knus barretje in Tarbes.

Nog ééntje

Geen drankje, maar een plaatje dus. Want deze is ook heel erg mooi: de arena van Castelnau Rivière Basse (prachtige naam ook).

Na de paashaas de stokstaart

Speciaal voor degene die beweert dat bij hem al bijna de kerstballen weer in de boom hangen, hebben we dan hier de stokstaart, gefotografeerd in Nederland waar nu eenmaal veel wilde dieren voorkomen.

Ik had zelf trouwens ook genoeg van die paashaas.

Het everzwijn dat naar de kapper wilde

Eindelijk weer een everzwijnavontuur. Deze wilde afgelopen dinsdag naar de kapper in een grand surface in de buurt van Nancy. Is dat gek? Het was tenslotte 8 maart, dan wil je er als everzwijn ook wel een beetje leuk uitzien. Het werd helaas niet begrepen noch gewaardeerd door de omringende mensheid. Het zwijn werd verdoofd door de opgetrommelde veearts en later die dag "geëutaniseerd". Dat vertelden ze er later op het tv-journaal niet bij, ze zeiden zelfs dat hij (of zij) sain et sauf was. Nou mooi niet, tenzij er een everzwijnenhemel bestaat.

Het is al een tijd geleden dat ik verhaal over everzwijnen hoorde; ik berichtte er in september 2009 voor het laatst over. Toevallig hoorde ik een paar uur na het bericht over het everzwijn bij de kapper, dat de jacht op hen dit jaar langer zal duren, en voor heel Frankrijk geldt.

Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik mijn mooie ansicht van Circus Fantasy te tonen, dat circus met zeven gedresseerde everzwijnen, waar ik nog veel langer geleden over schreef (hier, voor wie het zien wil).
Het is een van mijn favoriete plaatjes, en inspireerde me ooit tot het verhaal Swijn.

waar is dit?

Sommige bloggers hebben af en toe een "raadt de plaat" of anders geformuleerde fotoherkenwedstrijd. Op zich leent deze foto zich daar ook leuk voor, ware het niet dat ik zelf vergeten ben waar het was. Niet zo héél ver van hier, maar toch ook weer niet zo dichtbij dat ik er vaak langs kom. Eigenlijk ben ik er maar één keer langsgekomen denk ik. Ik weet dat ze binnen ansichtkaarten verkochten die ongeveer even oud waren als de Olympische ringen buiten. Très charmant, vond ik.

Aangezien ik vanmorgen een radioreclame hoorde die ons luisteraars opriep de kandidatuur van Annecy  voor de winterspelen van 2018 te steunen, leek het me wel een aardig moment een Olympisch plaatje te posten. Hoe wij als luisteraars deze kandidatuur moeten steunen weet ik niet. Misschien gewoon door enthousiasme uit te stralen, en geloof in de kansen van Annecy, die volgens mijn bron klein zijn.
Al maakt het mij persoonlijk niet echt uit of het München, Pyeongchang (heb ik opgezocht) of Annecy wordt, heb ik bij deze toch mijn Olympische bijdrage geleverd.

En als iemand weet waar ik die foto gemaakt heb...

Vleermuizen

De favoriete knuffel van zoon was een vleermuis. Max heet-ie. En net zoals Titia de trol nog altijd op mijn kamer staat, staat Max nog steeds bij zoon. Meestal draagt hij een door mij gebreide muts, met twee gaatjes voor de oren. Hij heeft een paar brandgaatjes van de keer dat hij te dicht bij het vuur was gaan zitten (zoiets moet je ook niet doen, als vleermuis), maar verder ziet hij er nog even lief uit als toen ik hem lang geleden kocht, ergens in Engeland.

In ons oude huis in ons oude dorp hingen er nog lange tijd een paar vleermuizen op zolder. Soms vlogen ze rondjes door het huis, steeds dezelfde rondjes, op zoek naar de opening waar ze altijd doorheen konden vliegen, totdat wij het huis betrokken en er een raam van maakten. Ooit hing er zelfs een héél klein vleermuisje boven het bed van dochter, die dat helemaal niet eng vond. Ze kende Max tenslotte ook.

©Luke Marsden/Newspix/Rex

Vleermuizen hebben, ook als ze geen knuffel zijn, heel lieve gezichtjes. Ik zag het onlangs nog bevestigd op bijgaande foto. 130 verweesde vleermuisjes die in Australië gered zijn na de overstromingen. Vond ze zo lief, dat ik het niet kon laten het plaatje over te nemen.

Overigens,

voor wie geld over heeft en een goede daad wil verrichten: het Louvre zoekt Nederlandse sponsors om een recentelijk ontdekt portret van Frans Hals te kunnen aanschaffen. Blaise Ducos, conservator bij het Louvre, zag het schilderij in 2008 op een veiling. Op die veiling wisten ze het niet, maar Ducos zag meteen dat het een Frans Hals was.
De Franse autoriteiten bestempelden het werk vervolgens als kunstschat en konden er zo beslag op leggen, zodat het Louvre het zou kunnen kopen. Althans, kan proberen het te kopen.
'Help ons dit meesterwerk te behouden!', zegt Ducos onder andere op www.nederlanders.fr. 'Het is een topwerk uit de Hollandse Gouden Eeuw. Wie ons financieel steunt, beschermt Nederlands erfgoed. En ik zie het als een liefdesverklaring aan Frankrijk!' Dat zijn twee mooie daden, maar ik kan er helaas even niet aan meedoen. Ben benieuwd hoe het afloopt. Het Louvre heeft tot april de tijd.

La France de Depardon

Ik schreef al eens eerder over Raymond Depardon, fotograaf en filmmaker. Voor wie nog voor 9 januari 2011 in Parijs is, is de tentoonstelling van 'zijn' Frankrijk, La France de Raymond Depardon dus, ook een aanrader.
De afgelopen jaren reisde Depardon met een camper en een heel grote, ouderwets aandoende camera - zo'n ding op een poot, waarbij je nog een doek over je hoofd doet -, door Frankrijk. Niet non-stop, want hij had ook andere dingen te doen, maar in periodes van enkele weken tot maanden. En hij fotografeerde het gewone, niet-toeristische Frankrijk, van noord naar zuid en van oost naar west. Bij de tentoonstelling zijn al zijn schriftjes met aantekeningen en gevolgde routes te vinden.
Maar het mooist zijn natuurlijk de foto's, die door die ouderwetse camera ook op groot formaat haarscherp zijn. Geen mooie landschappen, pittoreske dorpjes of oude boerderijen, maar gewone huizen, winkels, straten en een enkele voorbijganger. Ook al toont hij het gewone, rommelige en soms wat smoezelige Frankrijk, de expositie is prachtig. Misschien ook wel omdat rommelig en smoezelig prachtig kan zijn.

Andere portretten

Een heel ander Russisch plaatje zag ik toevallig in Le Figaro.
In Hongarije worden op 6 december meer dan 200 van dit soort objecten geveild, verzameld in pakhuizen en ministeries "waar zij de afgelopen twintig jaar stof hebben verzameld", zo citeert Trouw (die er geen plaatje bij plaatste) de politicus Bence Retvari. "De staat wil deze communistische relieken niet meer."

Wie er wel zo'n reliek wil, moet zich naar Boedapest haasten. De opbrengst komt ten goede aan de slachtoffers van de slibramp.

Meisjes

Ik kan er niet genoeg van krijgen, van de foto's uit het archief van Sergei Prokudin-Gorski. Prokudin-Gorski was niet alleen fotograaf, maar ook uitvinder en chemicus. Door negatieven met rood, groen en blauw licht te bewerken werd hij een van de uitvinders van de kleurenfotografie.
In 1909 ging hij in opdracht van tsaar Nicolaas Rusland fotograferen. Een stoomschip, een treinwagon met donkere kamer en een Ford stonden hem onder andere ter beschikking om door het land te reizen. Deze meisjes fotografeerde hij toen ook, zo'n 100 jaar geleden.

Blijkbaar zijn mijn hersenen zo geconditioneerd, dat ik bij zwart-wit of sepia denk aan oud en voorbij, en bij kleur dat het ook gisteren had kunnen zijn. Zelfs als ze kleding aan hebben die inmiddels niet meer dagelijks gedragen wordt. Ze doen me denken aan prachtige, maar treurige Russische liedjes, over meisjes die uitgehuwelijkt gaan worden. Treurliederen die op de eerste dag van de huwelijksfestiviteiten gezongen werden; op dag twee kwamen de vrolijke liedjes.
Afgaand op de hoofddoeken is alleen de middelste nog ongehuwd.

Prokudin-Gorski verliet Rusland na de revolutie, met medeneming van 2300 negatieven. Ze kwamen uiteindelijk terecht in de Library of Congress in Washington die ze inmiddels on line heeft gezet (hier bijvoorbeeld). Hoe het met de geportreteerden afliep vind je er niet. Zo hoort het ook. Ze hadden er tenslotte ook gisteren kunnen staan.

waterbol

Ik kan het niet laten een watertoren die geen toren is te plaatsen. Ik kwam hem toevallig al wandelend tegen.

... en kastelen

De moderne plaatsvervanger van het kasteel is volgens het eerdergenoemde boek de watertoren. Een watertoren heet in het Frans een château d'eau, dus dat is al een stuk kasteliger. Ik vind ze ook mooier dan een graansilo. En opvallender, want ze moesten vanwege hun functie op het hoogste punt van de omgeving gebouwd worden. Daar duiken ze op en weg achter andere heuvels, boomtoppen of maisvelden.
Ze lijken op een vuurtoren, of op een ufo.

De ufo van Duffort

Het baken van Mirande

De vuurtoren van St Martin

De oudste watertorens dateren uit de 19e eeuw, maar in de Gers zijn ze allemaal van recentere datum. Dankzij de watertorens was eind jaren '80 eindelijk elk Frans huishouden te voorzien van stromend water. Nu zijn ze in veel gevallen eigenlijk niet meer nodig; de waterdruk kan op andere manieren geregeld worden. Soms krijgen ze een paar antennes op hun dak, soms worden ze afgebroken. 
Wat moeten dan de kastelen van de 21e eeuw worden?

Forten

Een tijd geleden las ik in een boek over de Gers dat de forten en kastelen van weleer voor een groot deel verdwenen waren, maar dat ze hedendaagse plaatsvervangers hadden. De plaatsvervanger van het fort was de silo.

Zo had ik de silo nog niet bekeken, terwijl er hier toch een flink aantal te bekijken valt. De charme van industrieel erfgoed zie ik nog wel, maar vooral als de boel verlaten en liefst ook vervallen is. De silo's zijn echter nog in vol bedrijf.

Maar ik heb me ervoor opengesteld. Hieronder een rondje silo's - en nog niet eens allemaal - in een straal van zo'n 25 kilometer rondom Mirande. Best mooi, eigenlijk.

Berdoues

Fontrailles

Mirande

Mont de Marrast

St Elix Theux

St Ost

bijbehorende plaatjes

Nagekomen plaatjes

Volgens mijn medetoerist in Lectoure (zie 28 juli) was ik te snel met mijn blogje. Een verwijt wat ik niet zo vaak krijg trouwens. Afijn, voor de liefhebber nog enkele blauwe foto's van Han, waaronder de verfbak en het lapje stof dat pas in aanraking met zuurstof van iets geligs verandert in blauw. Tovenarij.


Overigens werden er in de pasteltoptijden een soort dikke ballen van de blaadjes gemaakt, zodat ze makkelijker bewaard konden worden en pas gebruikt wanneer er weer geverfd moest worden. Coques of coquaignes werden die genoemd en ze waren goud waard. Vandaar, vertelde de lieve dame die in Lectoure de rondleiding verzorgde, dat de pastelstreek ook Pays de Cocagne werd genoemd.

Pays de Cocagne betekent ook luilekkerland.

Slakjes

Ik weet natuurlijk dat slakken zich voortplanten, en zelfs dat ze meestal hermafrodiet zijn, maar het was niet in me opgekomen dat de kleintjes ook (meteen?) weer een huisje hebben. Het is niet zomaar een huisje, zo heb ik net op internet geleerd, hun belangrijkste organen zitten er in.
Dit gezinnetje zag ik vanmorgen in de tuin.

Koentrieplaatjes

Vooruit, nog een paar plaatjes.