Carnaval?!

Gisteren, eerste paasdag, hingen her en der in Toulouse versieringen ter ere van carnaval. Ik weet dat er in Frankrijk enigszins willekeurig carnaval wordt gevierd, maar op eerste paasdag ben je echt wel heel erg laat.
Interessante versieringen trouwens.

 

Stilte

Gisterenavond was het stil in Mirande. Opvallend stil. Niet dat er iets aan de hand was, juist niet, het was een niets-aan-de-hand-stilte die opviel na vijf dagen herrie. Het was weer koentrietijd; ik schreef er vorig jaar al over. Vijf dagen lang cowboys, indianen, panfluiten, motorfietsen, Amerikaanse sirenes, linedancers en de geur van kebab, eendenvet en churros, want sommige dingen zijn op alle festivals hetzelfde.

Op het centrale plein, vlak bij mijn huisje, was het zogenaamde off-gedeelte van het festival, met kleine bandjes, spontaan gelinedans, genoemde hapjes, en kraampjes met cowboyhoeden. Het festivalterrein ligt verder, maar het geluid is een stuk professioneler en draagt ver. Thuis hoor ik niets van het off-gebeuren, maar kan ik wel het officiële programma volgen. Het stoort me niet, ik weet dat het maar vijf dagen duurt en het heeft wel wat in slaap te vallen terwijl Zucchero onder je slaapkamerraam Senza una Donna zingt. (Country is een breed begrip; het muziekprogramma varieert van Hillbilly Deluxe tot Christophe).

Alleen hond Bella leed: elke avond probeerde ze wanhopig via de trap de slaapkamers te bereiken en dat doet ze anders nooit. Haar angst voor ongewone geluiden bleek sterker dan het strenge verbod of de gladheid van de treden; alleen een in de loop van de nacht groeiende hoeveelheid stoelen voor de trap kon haar van deze klimpartijen weerhouden.

Zondagnacht verdwenen de kraampjes, maandagochtend werd ik wakker van vuilnis- en veegwagens, gevolgd door een meneer van twee straten verderop die aanklopte om te melden dat mijn fiets bij hem aan het hek hing. Waarschijnlijk een grap van een paar vrolijke cowboys; de fiets was verder ongedeerd. 's Middags verdwenen de laatste motoren en campers, de laatste cowboys en mohikanen. Toen ik 's avonds laat het rondje met Bella liep viel me dus die stilte op. Alleen de laatste kleurige vlaggetjes wapperden nog heel zachtjes in de wind.

We hebben allemaal heerlijk geslapen.

En dat andere stierengebeuren

Ik kan wel doen alsof er in het zuidwesten alleen maar vredelievende niet-stierendodende mensen leven, maar dat is niet helemaal waar. Er is minstens één plek waar "gewoon" wordt gestierenvochten of stierengevecht, en dat is in Vic Fézensac. Ze doen het niet zo vaak...
Maar ze organsieren er wel een groot feest omheen, met pinksteren en dat heet dan Pentecote à Vic. Daar ben ik nooit bij geweest, maar ik ben wel op andere momenten in deze Vic geweest, en dan zijn er nog wel wat stierensporen te vinden.

phonard 2

Ik heb wat voorstellen ontvangen voor een Nederlandse variant van de phonard: de mobielaso of - korte variant - mobaso, de reeks belpapegaai, belgorilla, belneuroot, beletter (die moest ik een paar keer lezen voor ik de klemtoon goed legde), beltetter, mobieldebiel en draadloosgozer, en via nederlanders.fr ook nog de broekzakbeller en de mobileverslaafde, maar ik meen dat dat bestaande uitdrukkingen zijn.
Voortbordurend op de beltetter is een teletetter is misschien ook wel wat. Een soort teletubbie, maar dan erger. 
 

Omdat Sinterklaas nog maar net voorbij is, ook een plaatje van een Franse Sinterklaas, gevonden in Parijs waar ik afgelopen weekend was. De achterkant is nogal vergeeld, dus ik vermoed dat deze ansicht al jarenlang rond 5 december uit een la werd gevist en neergezet. Maar nu is-ie dan eindelijk verkocht.
Met een volledig rode jurk ziet de goedheiligman er toch heel anders uit. Overigens wordt Sinterklaas hier in het zuiden helemaal niet gevierd, maar in het noorden krijgt hij nog wel eens een beetje aandacht.

lelietjes van geluk

Vandaag is het in Nederland feest, en morgen hier want 1 mei is een officiële feest- en ook vrije dag, behalve dat het dit jaar op een zaterdag valt en dan komt er geen extra vrije dag voor in de plaats. Dit tot verdriet van mijn nageslacht.

Op de 1e mei schenkt men elkaar lelietjes-van-dalen. Ze worden al enige tijd overal verkocht. Ik geloof dat 80 of misschien ook wel 90% van die lelietjes (muguet overigens, op zijn Frans) in de regio Nantes wordt gekweekt (of verbouw je plantjes?). Dit jaar zijn ze door de koude winter wat duurder, maar toch niet meer dan twee euro voor een takje of twee. Als je er een potje omheen wil betaal je een hoop meer, zoals op bijgaande foto wellicht te zien is.

Ik vroeg me al lang af wat die lelietjes met de Dag van de arbeid te maken hadden en het antwoord blijkt: niets. Het is een veel oudere traditie, uit 1561 maar liefst, geïntroduceerd door koning Karel de 10e, die dat jaar alle dames van het hof van die bloemekes schonk. Het belooft je het hele jaar geluk te brengen, tot de volgende 1 mei.
Zou dat ook gelden als je ze zelf koopt?

feestplaatjes

Speciaal voor de jarige van vandaag nog wat feestelijke foto's.

zielen

Gisteren was het Allerheiligen ofwel Toussaint, vandaag is het Allerzielen. Ziel is âme in het Frans, maar de dag heet fête des morts en niet tousâme of zoiets.
Jour des morts zeggen ze ook, en jour des défunts, maar ik geef de voorkeur aan het feest van de doden. Dat geeft tenminste eens een vrolijk tintje aan de dood.
De begraafplaatsen zien er deze dagen ook zo vrolijk uit met al die bloemen op de graven. Allemaal chrysanten en asters (waartussen ik het verschil overigens niet goed weet); herfstbloemen in ieder geval die lekker lang goed blijven. Ik spreek uit ervaring, want in Nederland kreeg ik ze altijd op mijn verjaardag – ook in november – en die bossen gingen weken mee. Ik associeer asters nog steeds met feest, maar de fransman associeert ze met de dood, vandaar dat ik hier nog nooit zo’n bos kado heb gekregen, al zijn ze in deze tijd van het jaar overal te koop.

In Nederland bezocht ik het graf van enkele dierbaren op hun geboorte- of sterftedag, maar nooit op Allerzielen. Dat is bij mijn weten ook geen Nederlandse gewoonte en dat is jammer. Met zijn allen op de begraafplaats, voor verschillende zielen maar hetzelfde feestje, geeft het bijna iets gezelligs. Dood en droefenis gemengd met vrolijk en gezellig; ik vind dat wel wat. Je kunt natuurlijk zeggen dat het lekker makkelijk is je er met één dag per jaar en een bosje chrysanten vanaf te maken, net zoals mensen zich afvragen waarom je moeders alleen met moederdag zou mogen verwennen, of waarom het alleen met kerstmis vrede op aarde moet zijn. Het antwoord lijkt me in dit geval simpel: het kan welliswaar altijd beter, maar ook stukken slechter.

mimosa

Onze mimosa staat in bloei. In de Provence wordt mimosa vaak al tegen de kerst verkocht, maar hier duurt het wat langer. Gek genoeg staat er een meter 500 verderop ook een mimosa, die de onze altijd een week of twee voor is. Geen idee hoe dat komt.
Terwijl ik naar onze mimosa kijk, herinner ik me opeens dat je op de 8e maart (Internationale Vrouwendag, zoals iedereen weet) in de voormalige Sovjet Unie overal bosjes mimosa kon kopen. Dat schijnt tegenwoordig minder te zijn.

De 8e maart is in het huidige Rusand nog steeds een officiele feest- en vrije dag. Als vrouw wordt je te pas en te onpas gefeliciteerd en aan het eind van de dag zijn een hoop mannen, en sommige vrouwen, dronken. Maar dat gebeurt ook wel op andere dagen van het jaar.
Ik was de vrouwendag niet vergeten, maar die bosjes mimosa wel. Vreemd dat die bosjes toch al die tijd ergens in mijn hoofd opgeslagen hebben gelegen. Waarom ze vandaag opeens weer tevoorschijnkwamen - wederom heb ik geen idee.

feestzalen (3)

Dit is één van mijn favorieten.
Veel feestzalen hebben ook een zekere sovjetschoonheid.

feestzalen (2)

Ik hou van feestzalen. Waarschijnlijk omdat ze er helemaal niet feestelijk uitzien.

feestzalen (1)

Onze feestzaal wordt verbouwd. Hij voldoet namelijk niet meer aux normes. Die verbouwing gaat zo'n acht maanden duren zeggen ze. Geen feesten dus dit jaar.