Dansen

David Corry et son orchestre!

Afgelopen weekend vond in mijn dorp voor het eerst sinds jaren een bal musette plaats. De feestcommissie doet niet aan dergelijke bals, maar de burgemeester wilde er graag een organiseren en stelde een samenwerkingsverband voor. Ik was vόόr, alleen al omdat ik nog nooit een bal musette had meegemaakt. En zo dol op een bal disco ben ik nou ook weer niet.

Monsieur le maire zorgde voor de band en de feestcommissie voor de inkopen en het verspreiden van de affiches. Al gauw waren er meer dan 200 inschrijvingen en was ook onze jonge voorzitter – vurig aanhanger van bals disco - niet meer zo sceptisch.

Het bal zou om half 10 ’s avonds beginnen en om half negen stonden de eersten gasten voor de deur. Om negen uur had zich een flinke rij gevormd, omdat iedereen eerst moest betalen (8 euro) en naar zijn plaats moest worden gebracht (dat schijnt zo te horen bij een bal musette) en dat ging allemaal niet zo snel. Als feestcommissie hebben we daar nu eenmaal niet zoveel ervaring mee. Om stipt half 10 begon het orchestre te spelen en meteen was de dansvloer vol.

 De gemiddelde leeftijd van de bezoekers lag rond de 60 jaar, meerdere dansers waren al in de 80 en ze zwierden allemaal rond alsof ze 20 waren. Een prachtig gezicht, en ik had er spijt van dat ik vroeger niet op dansles wilde. Daardoor kan ik dus geen tango, wals of quickstep en kon ik alleen toekijken. Gelukkig had ik bardienst.

Het was rustig aan de bar

Terwijl bij de discofestijnen het bier per meter wordt verkocht, was het daar aan de bar nu opvallend rustig. Alleen de flesjes water verkochten goed. De meeste gasten namen nauwelijks pauze, behalve toen het orchestre rond middernacht zelf even stopte en er zoetigheid werd geserveerd.  Het feest ging door tot half drie ’s nachts. Volgend weekend zullen onze feestgangers elkaar weer treffen op een ander bal musette.

Misschien moet ik eens kijken waar ik in de buurt op dansles kan.

Nagekomen plaatjes

Volgens mijn medetoerist in Lectoure (zie 28 juli) was ik te snel met mijn blogje. Een verwijt wat ik niet zo vaak krijg trouwens. Afijn, voor de liefhebber nog enkele blauwe foto's van Han, waaronder de verfbak en het lapje stof dat pas in aanraking met zuurstof van iets geligs verandert in blauw. Tovenarij.


Overigens werden er in de pasteltoptijden een soort dikke ballen van de blaadjes gemaakt, zodat ze makkelijker bewaard konden worden en pas gebruikt wanneer er weer geverfd moest worden. Coques of coquaignes werden die genoemd en ze waren goud waard. Vandaar, vertelde de lieve dame die in Lectoure de rondleiding verzorgde, dat de pastelstreek ook Pays de Cocagne werd genoemd.

Pays de Cocagne betekent ook luilekkerland.

Speelgoed

Onlangs was het eindelijk zo ver: Toy Story 3 was ook in de plaatselijke bioscoop te zien. Ik ben een grote fan van Toy Story. Van alle films die ik met mijn kinderen gezien heb, staan Toy Story 1 en 2 op eenzame hoogte naast elkaar. Deel drie is daar nu naast komen staan. Ik heb gehuild van het lachen en gehuild tout court, want ik huil vrij makkelijk om films (en boeken) en heb het opgegeven me daar tegen te verzetten. Dat werd nog makkelijker toen zoon een paar jaar terug, kijkend naar mijn betraande gezicht aan het eind van Brokeback Mountain, jaloers verzuchtte: ‘Ik wou dat ik kon huilen om een film’. Waarom had ik me al die jaren naar de wc gehaast aan het eind van elk mooi verhaal?

Ik ben beslist niet de enige Toy Story-fan; de film kreeg bijvoorbeeld  vijf sterren van Coen van Zwol in de NRC. Gaat dat zien,  met of zonder kinderen en wellicht een beetje geloof in het feit dat speelgoed leeft. Na de film keek ik even naar Titia, de trol die me al sinds mijn tweede levensjaar gezelschap houdt. Zou hij (mijn Titia is een jongen) het misschien toch gezelliger vinden met meer speelgoed om zich heen, ’s nachts als ik slaap?

Uitje

Gisteren was ik een dagje toerist in eigen département. We reden van Mirande naar Vic Fézensac, naar Valence sur Baïse en naar Lectoure, waar ik eindelijk het Bleu de Lectoure kon zien, iets wat ik al zo'n beetje van plan ben sinds ik hier woon maar er nooit van was gekomen. Een Amerikaans-Belgisch echtpaar kocht daar jaren geleden een oud huis dat een teinterie bleek te zijn geweest. Ze ontdekten de geschiedenis van het pastelplantje, en hoe daar lang geleden blauw pigment van werd gemaakt. Blauw, koningsblauw, dat ooit de rijkdom van Albi, Carcassonne en Toulouse betekende. En nu wordt het daar in Lectoure opnieuw gemaakt.

Ik heb er geen foto's gemaakt, dus doe ik er gewoon eentje van Vic Fézensac bij, waar het Tempo Lantino festival net voorbij was - een geweldig feest heb ik me laten vertellen - en waar het toch mooi was.

Zoals gewoonlijk bedacht ik me dat ik dit soort dingen vaker moet doen.

hooibundels

Voor ons huis in mijn dorp, wat niet meer helemaal mijn dorp is maar daarover wellicht een andere keer, ligt een flink veld wat ook van ons is. Om verschillende redenen, waarvan de elke zomer terugkerende maïsmuur de belangrijkste was, hebben we het enkele jaren na het huis ook van buurman Camille gekocht.
De grond werd tot die tijd bewerkt door de twee andere buurmannen, maar toen het eenmaal van ons was hoefden ze het niet meer en trouwens, ze gingen toch met pensioen. Hun nicht nam het resterende land wat ze in fermage hadden (d.w.z. pachtten) over en heeft nooit meer één maïsplant gepoot.

Toen zaten we dus met een mooi veld waar je bijvoorbeeld ezels zou kunnen houden, geiten, koeien of paarden, een camping zou kunnen beginnen, een gemeentezwembad, een-hennep-voor-medicinaal-gebruik-kwekerij of een rozentuin. Ideeën genoeg, vooral van logés die op zachte zomeravonden met de rosé in de hand dachten dat het houden van ezels, rozen of campings nauwelijks tijd kost, terwijl het geld met bakken binnenstroomt.

We kozen ervoor het gras gewoon te laten groeien. Aanvankelijk was er weer een andere buurman die geheel spontaan en belangeloos twee keer per jaar het gras maaide met behulp van zijn trekker. Inmiddels heeft Roland die taak overgenomen, en die maakt er van die mooie rollen van die ik aanvankelijk rouleaux noemde, ze zijn tenslotte rond, maar die in werkelijkheid bottes heten. Ik dacht dat dat laarzen waren, maar dat is pas de tweede betekenis die van Dale geeft. De eerste is bos, of bundel. Ik ben misschien geen boerin, maar van Dale nog minder. Eerst kwam ik alleen op hooiberg en hooimijt, maar volgens mij zijn het hooischelven. Straks gaan ze bij Roland in de schuur en dan mogen zijn koeien ze opeten.

Tot die tijd geniet ik ervan. Alsof je een levende van Gogh voor de deur hebt. 't Kost niks, zelfs geen tijd, 't levert ook niks op, maar het is zeer waardevol.

Slakjes

Ik weet natuurlijk dat slakken zich voortplanten, en zelfs dat ze meestal hermafrodiet zijn, maar het was niet in me opgekomen dat de kleintjes ook (meteen?) weer een huisje hebben. Het is niet zomaar een huisje, zo heb ik net op internet geleerd, hun belangrijkste organen zitten er in.
Dit gezinnetje zag ik vanmorgen in de tuin.

Koentrieplaatjes

Vooruit, nog een paar plaatjes.